początek końca

Skończył się pewien okres, minął kolejny rok, 365 dni. Została przełożona kartka w kalendarzu. Przyszedł czas na podsumowanie, zrobienie bilansu i rachunku sumienia. Co udało się zrobić dobrego w minionym roku a co poszło nie po naszej myśli, co zepsuliśmy?

W roku 2024 udało mi się napisać ok 40 tekstów, refleksji ewangelicznych na każdą niedziele. Za kierownicą samochodu spędziłem 38 tyś kilometrów. Poznałem wiele wspaniałych ludzi, za których jestem wdzięczny Bogu. Dziękuję również za tych co w jakiś sposób mnie skrzywdzili, dzięki nim nauczyłem się, zostałem utwierdzony w przekonaniu, że nie warto każdemu wierzyć, ani ufać. Dzięki takim osobom, w nowy rok wchodzę z „postanowieniem” stawiania na pierwszym miejscu samego siebie, bo jeżeli ja tego nie zrobię, nikt inny za mnie tego nie uczyni. Wybaczam każdemu z osobna. Przepraszam i proszę o wybaczenie osoby, które sam skrzywdziłem, świadomie i mniej świadomie albo całkowicie nieświadomie.

Bóg stworzył świat, następnie go uświęcił. Jak podaje Biblia w sześć dni stwarzania przez Boga świata – stworzył wymiar przestrzeni i wymiar czasu. Ostatniego dnia – siódmego uświęcił je – świat i czas. Następnie przekazał wszystko ludzkości, Adamowi i Ewie oraz ich potomstwu, powiedział: będziecie kontynuować moją pracę i uświęcać przestrzeń oraz uświęcać czas. Remu w swojej książce /Torat Haola (część 1, rozdz.1)/ wyjaśnia to i podaje jako przykład następujący midrasz.

Można porównać Boga do króla, który miał syna i oddał mu do dyspozycji cały swój majątek, ale syn powiedział do ojca: jeśli nie dasz mi swojego tronu, skąd ludzie mają wiedzieć, że mnie kochasz? Tylko wtedy, gdy oddasz mi swój tron , wszyscy złożą mi hołd. Podobnie Bóg dał Awrahamowi cały świat, ale kiedy dał mu wszystko Awraham powiedział do Boga: jeśli nie dasz mi świątyni, długiej i szerokiej na pięćset amot, to jakbyś nie dał mi nic. Więc Bóg dał mu wszystko, o co prosił. Gdy Abraham to usłyszał powiedział: „Bóg rzekł w Swojej świętości,abym się uradował” (Tehilim 60:8).

Nie ma keduszy (świętości) czasu bez keduszy miejsca i nie ma keduszy miejsca bez keduszy czasu. Kedusza wywodzi się ze świąt Tory. Ogólnoświatowa kedusza miejsca ma swoje źródło w Beit Hamikdasz – Świątyni Jerozolimskiej. Dlatego Sanhedryn zebrał się w Jerozolimie by ustalić czas świąt. Miejsce i czas są ze sobą symbolicznie powiązane, a wszystko to na ogólnym boskim poziomie. Żydzi Nowy Rok (Rosz Haszana) świętowali 3 października 2024 roku. Rozpoczęli 5785 rok. W obecnym czasie świętują Chanukę.

Na ludzkim poziomie – święte miejsce jest w naszym sercu a święty czas jest wtedy, gdy otwieramy się na modlitwę.

Początek nowego roku łączono w Rzymie z pogańskimi obchodami mającymi charakter karnawałowy. Przeciw wym obchodom występowali chrześcijanie, poprzez pokutę i post starali się wynagrodzić Bogu za grzechy pogan popełnione w tym dniu. W starych sakramentarzach rzymskich znajdziemy formularze mszalne na ten dzień, które zawierają modlitwy błagalne o obronę przed powrotem do bałwochwalstwa. Wraz ze zmierzchem pogaństwa zanika charakter wynagradzający tego dnia. Kościół obchodzi teraz oktawę Bożego Narodzenia, a modlitwy liturgiczne przyjmują charakter maryjny. Dzień nowego roku staje się pierwszym świętem maryjnym w liturgii rzymskiej. Dzień nowego roku zachował charakter maryjny jeszcze w średniowieczu i dopiero pod wpływem liturgii galicyjskiej oktawa Bożego Narodzenia przyjęła charakter święta Obrzezania Pańskiego, Odnowiony mszał rzymski powraca do starej tradycji; dzień nowego roku jest znów uroczystością Najświętszej Maryi Panny, Bożej Rodzicielki.

1 stycznia Kościół Katolicki obchodzi uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Już na Soborze Efeskim (431) zostało ogłoszone, że Maryja jest Matką Boga – Bogarodzicą (Theotokos). Wiara ta Kościoła znajduje wyraz w modlitwach dnia dzisiejszego. Maryja poczęła za sprawą Ducha Świętego Jednorodzonego Syna Bożego i zachowując chwałę dziewictwa, wydała światu Światłość Przedwieczną, Jezusa Chrystusa naszego Pana, Dawcę życia. Maryja dostąpiła wielkiego wybawienia, obdarzona została niezwykłymi przywilejami, ale wszystkie dary otrzymała ze względu na swą rolę w historii zbawienia: Ona przyniosła światu Zbawiciela. Maryja będąc Matką Jezusa co do ciała, jest również Matką Jego Mistycznego Ciała, jest Matką Kościoła: ten nowy tytuł został nadany Maryi w czasie Soboru Watykańskiego II. Teksty liturgiczne nie nawiązują do rozpoczęcia nowego roku, ale ukazuj Maryję, rozważającą w sercu tajemnicę Chrystusa i ukazującą Chrystusa światu, wskazując wierzącym, jak mają przeżywać dar czasu.

O Dziewico Niepokalana, Matko Boga, łaski pełna,
Twoje święte łono nosiło Emanuela,
Twoje piersi karmiły Tego, który karmił wszystkich.
Ty jesteś ponad wszelką chwałą
I wszelką chwałę przewyższa.
Bądź pozdrowiona, Boża Rodzicielko, radości aniołów,
pełnią łaski przewyższająca wszystko,
co o Tobie przepowiedzieli prorocy.
Pan z Tobą, 

Tyś porodziła Zbawienie świata. (liturgia koptyjska)

Jeżeli dotarłeś/aś do tego miejsca to pokornie proszę:

Jeżeli któreś z moich słów, jak ziarno podało do choćby jednego serca, by tam wzrastać, jeśli jakaś myśl spisana, rozpaliła iskrę do modlitwy w płomień pobożności, jeśli jakieś zdanie sprawiło, że Twoje serce rozwinęło się tak, jak rozwijają się kwiaty i zaczęło pić rosę łaski uświęcające, jeśli choćby jedno proste serce zostało nakłonione, by pójść i odwiedzić choć raz tylko tabernakulum, gdzie przebywa żywy i prawdziwy Jezus – Więzień Miłości – to moja praca nie była nadaremna. Oto ile warta jest jedna dusza. Oto ile znaczy Chrystus.

Gdy tak się stało, proszę napisz do mnie słowo, upewnij mnie, że wspomnisz moje imię na modlitwie; jeśli tak jednak się nie stało, pokornie proszę pomódl się za mnie tym bardziej, bym w przyszłości nie doszedł zawstydzony, pokazując Panu i Zbawcy moje puste ręce.

Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem.

(Lb 6, 24-26)